Category Archives: Agriculture

Sus Anna; The Peergroup

Posted on by

The story continues with the feeding (see earlier blogs). Feeding Alie, Rinus, Anna and Bom was my task. For the afternoon snack I collected half a bucket of acorns along the street. They looked like vacuum cleaners, quickly hovering up the spread around acorns. For dinner they first ate some bananas, spread around again to make it possible for me to reach the feeding hod with cooked potatoes. The moment the potatoes hit the hod they stormed at it to be the first. The second round of soaked muesli in milk ended in my a narrow escape from being run over.

A proverb goes like ‘one pig won’t get fat’. Alone, they eat gently from your hand. It is the peer group which makes the pigs extremely competitive. How human. Among peers they aggressively have to assert themselves. It reminded me of someone’s story. Growing up in a family with ten kids in the early sixties, the fiancées of bigger sisters were put to the test at the dinner table. Leaving the precious meat for the last bite they always found an empty plate once their fork finally reached out for it.

Alie, is the leader of this small group and therefore the biggest. Anna is the smallest. She is always struggling to get enough. She only eats when she has assured herself that no one is coming after her. When I threw in some spread around bread pieces she just ate one, walking around with it searching a safe place while the others were grabbing the next pieces coming from me.

Sus Bom; digging up the border

Posted on by

The mobile ‘farm’ is built as self contained solar artist-in-residence (see earlier blog) with an upstairs sea container as a living unit and a downstairs working shed, now in use as pig barn. Looking at Coevorden’s industry on the horizon, I spent a stormy night literally located on the border between the Netherlands and Germany. Border markers run through the middle of the field. The pigs freely walk to Germany and back, with no worries about different rules and regulations. 

Their snouts are not ringed – something which still is allowed in Germany. This means they can do what they most like; digging up the soil. Their border walkway looks like a freshly ploughed field with an occasional mud pool where they dug a particularly deep hole. They spend most of the day re-doing their previous digging, if not sleeping, taking a mud bath, eating grass and being fed. 

border marker

Pigs have bad vision but have extremely good ears. Bom keeps an ear on me when they all go for an afternoon nap. Piled on top of each other they lightly sleep. If one moves it takes a while with small talk oink’s before they sleep again. I try to be silent but a click of the camera is enough for Bom’s ear to raise. It stays alertly horizontal and a subsequent oink wakes up all for a new digging round.

Sus domestica Alie; Bunte Bentheimers

Posted on by

I am living with Alie, Rinus, Anna and Bom today. I am assistant-farmer for 24 hours. This means I have the responsibility for the care and well-being of four ‘Bunte Bentheimer’ pigs. This breed is known to be very social but also a bit slower in growth and with a bit fattier meat. Such meat is not in fashion at the moment. The breed almost disappeared. 

Alie, Rinus, Anna and Bom are part of the art project “The year of the pig” of Elles Kiers and Sjef Meijman which connects visual and culinary art with animal husbandry (see also tomorrow’s Volkskrant). The industrial production of meat – and food in general – is more and more seen problematic. Pig production takes place behind closed doors and hygienic corridors. The confined and artificial circumstances alters their natural behaviour. Today’s livestock industry is a complex story with many different points of view. To make rearing pigs visible, such as is done here, is a guarantee for debate. 

Alie

 Nearby farmers came to visit. Afraid of contamination they were extremely careful. And angry. For the difference in what they have to comply with and take into account in contrast to the simple way in which the pigs are held here. Vegetarians have been angry too. For the fact that these pigs are reared to be eaten. Rinus – the gentle red-haired male – is most likely the first candidate being the larger of the two men.

Kijkje in de varkensstal

Posted on by

Op Foodlog is gister een filmpje geplaatst over de varkens van Dinie en Paul Jansen. Zij ontvangen daarmee één beter-leven-ster van de Dierenbescherming.  De blog eindigt met de oproep “Vertel wat u vindt, voelt, ziet en wat zou u nog meer willen weten na deze kijk in de stallen”.  Dat prikkelt mijn zintuigen en snel kijk in naar de reacties die reeds geplaatst zijn. Annechien ten Have schrijft “Ik ben heel benieuwd hier op foodlog te horen wat de niet-varkenshouders vinden van deze stal”. Dat is precies wat ook ik graag wil weten, want we zijn momenteel een onderzoek naar burgerpercepties van de varkenshouderij aan het afronden. Voor dat onderzoek hebben we met burgerpanels varkensbedrijven bezocht.

 Aan de ene kant staan er veel positieve reacties, met name over het welzijn van de varkens. Zo schrijft Robin: “Ze zien er blij en happy uit. Zo’n bal met een belletje erin lijkt me ook wel wat voor ze”. Maar er staat ook een uitgebreide reactie van Flourine Boucher die haar zorgen uitspreekt: “Het spijt mij, maar ik weet niet goed wat ik hier van moet denken. Blijkbaar is dit een voorbeeld van goede varkenshouderij. Het ziet er schoner en ruimer uit… Toch wordt ik er niet blij van. De massaliteit staat me tegen” Haar zorgen hebben met name betrekking op het niet naar buiten gaan van de dieren en beperkte mogelijkheden tot het uiten van gedrag. Ze zegt er nadrukkelijk bij “Gedegen kennis van varkensgedrag ontbeert mij. … Mijn tegenstrijdige gevoelens bij het zien van dit filmpje beletten mij een beredeneerd oordeel te vormen.”  Franka sluit zich hierbij aan en heeft “ook wel last van ambivalente gevoelens”.

Interessant! Herkenbaar! – zijn de woorden die direct in mij opkomen zodra ik hun reacties lees. Om twee redenen.

Ten eerste, Nederlanders hebben weinig ervaring meer met de veehouderij en deze reacties laten zien hoeveel vragen zo’n filmpje oproept. Bijvoorbeeld over diergedrag (vechten of spelen?), handelingen aan de dieren (staart couperen of niet?), het staltype (hoeveel staloppervlak per varken?) en de productieketen (waar komen de biggen en het voer vandaan?). Tijdens de bedrijfsbezoeken kwamen dezelfde soort vragen en onderwerpen aan bod. Deelnemers stelden veel vragen aan de veehouder en de meeste deelnemers vonden het dan ook een hele leerzame dag. Het mooie van dit foodlog is dat varkenshouder Paul Jansen de vragen van de lezers persoonlijk beantwoordt en de lezers zelfs uitnodigt om een kijkje te komen nemen op het bedrijf. Dat is mooi, want zo kunnen mensen zelf zien en ervaren wat een bedrijf inhoudt en op grond daarvan hun mening vormen.  

Ten tweede, geven de twee bovengenoemde reacties de kern van de resultaten van eerdere onderzoeken weer: ambivalentie. Men vraagt zich bijvoorbeeld af wat goed is voor de varkens en tegelijkertijd goed is voor de veehouder – die moet er immers een boterham mee verdienen. Dergelijke ambivalentie verwijst naar de ‘two faces of modernity’ : Aan de ene kant wordt moderniteit gewaardeerd dankzij technologische vooruitgang en ontwikkeling en bijkomende voordelen zoals efficiente voedselproductie. Maar aan de andere kant kunnen diezelfde ontwikkelingen een bedreiging vormen voor tradities en natuurlijkheid in de veehouderij. Dan komt bijvoorbeeld het welzijn van de dieren onder druk te staan. Op Foodlog laat varkenshouder Paul zien hoe hij hiermee omgaat en welke keuzes hij heeft gemaakt. Zo heeft hij eerder gezegd: “Ik weet één ding zeker: ik wil niet zo groot mogelijk en zo industrieel mogelijk. Dat is voor mij niet de weg om te gaan. Ik geloof in een boerenlandbouw met oog voor de menselijke maat.”  Het is inspirerend om te zien en lezen hoe Paul het gesprek met de samenleving aangaat, door zijn eigen verhaal te vertellen!

The potato eaters

Posted on by

nationaalarchief.nlThe famous painting of van Gogh. Never knew it had to be taken so literal as painted. Yes, we love our crisps, chips, fries, mash and “stamppot” as part of our voluntary preferences. But a 150 years ago the potato was eaten out of necessity. The 19th century was not exactly a century of abundance in food for the great majority of the Dutch (and European) population. Indeed, potatoes and nothing but potatoes was the ‘cuisine’ three times a day, in very poor households with vinegar or mustard, and at the slightly better off with lard.

Different food historians have pointed to the fact that the average man in the middle ages had more access to meat than his 19th century fellow. It shows again that there is no such thing as linear progression to civilisation and welfare. Growing cities, crop failures, animal diseases, rising prices of wheat, in short a century of continuously repeating food crisis. Sounds familiar? Nowadays it is the poor in other parts of the world who pay the price.