A Brave Small Farm Shows How to Reinvent Agriculture

By David Bollier – It’s becoming clear that modern industrial agriculture is destroying the planet – by using massive qualities of chemical pesticides, herbicides, and fertilizers; fossil fuels to transport food across thousands of miles; and monoculture techniques that require unsustainable productivity. All this is eroding the soil, reducing biodiversity, and destroying the generative power of ecosystems.

It’s easy to get discouraged by these realities. But talk with Howard Koster, a Dutch farmer who is developing new models of organic farming and agroforestry, and you’ll come away inspired and hopeful. Working with two other farmers, a grassroots financial partner, and the local community, Koster’s paradigm of small-scale farming inverts most of the ecological, social, and financial dynamics of conventional agriculture.

The farm, De Biesterhof, www.biesterhof.nl is in the Duffelt, in the eastern Netherlands, near the German border. It’s a 25 hectare (62 acre) agroecological farm that grows perennial grains and organic vegetables. To encourage natural biodiversity, the farm has planted over 10,000 trees. To help remake the economics of its forms of regenerative agriculture, it is developing a new sort of “relational value chain” for distributing its food to wholesalers, bakeries, grocery stores, restaurants. It also sells fresh vegetables directly to households and welcomes volunteer help through its own CSA (community-supported agriculture) operation.

To learn more about how De Biesterhof works, I spoke with farmer Howard Koster for Episode #80 of my Frontiers of Commoning podcast.

Howard Koster of De Biesterhof Farm in The Netherlands

After leaving a career in the Dutch military to embark on his new life in farming, Koster quickly realized that he had to unlearn much of what business school had taught him. But he also discovered that there are many partners in his region who also want to build an island of commoning in vast ocean of degenerative capitalist agriculture.

The journey started with the improbable acquisition of a suitable plot of land. Land is exorbitantly expensive in The Netherlands, which makes it especially difficult for new farmers to obtain land and for existing farmers to escape extractive agricultural practices and adopt organic, regenerative practices. Nearly everyone is economically locked into existing commercial systems.

Fortunately, an organization dedicated to improving the ecology of agriculture, Land van Ons (“Our Land”, in Dutch), stepped up in 2022 to buy a conventional dairy farm, with the goal of transforming it into a farm using regenerative techniques. The group’s 30,000 members have contributed significant sums to create a pool to buy farmland and decommodify it – in effect, to take it off the market in perpetuity. Land van Ons then hires tenant farmers interested in eco-friendly ways of growing food.

The ownership structure of De Biesterhof is key to its success. Because it’s run as a trust dedicated to benefit the community and improve the land, the farm doesn’t have to maximize profits for private owners and investors. Surplus revenues can be used to support the farm’s infrastructure, equipment, and distribution, and to build long-term strategies for its insurgent type of farming.

Even with its unusual financial support, De Biesterhof has faced formidable challenges in reinventing the farm. It takes years to grow the trees, hedges, shrubs, and other plants for an agroecological farm, which means a transition period of reduced market sales and revenues. To help ease the farm through this transition, Land van Ons agreed to forgo lease payments until 2030. This has given Koster and his colleagues time to grow an eight-hectare “alley cropping” system that integrates plum, hazelnut, and apple trees with 36-meter-wide strips of arable land., along with over 8,000 trees in hedgerows.

The farm is also planting a five-hectare food forest to develop positive interdependencies among crops, plants, trees, birds, and insects. While De Biesterhof has already earned organic certification, it is committed to constantly expanding and improving its regenerative practices, such as no-till growing of crops.

Koster notes that while modern agriculture has become incredibly productive, much of it comes at the expense the environment. Water companies are spending billions of euros a year cleaning drinking water – something that used to be clean through natural processes. And now “forever chemicals and plastics” are adding new pollutants.

“There are all these other ecosystem services that agriculture can and should be doing,,” said Koster, “including just creating an attractive landscape, purifying water, increasing biodiversity, storing carbon, and taking nitrogen out of the air. These are things that can be done, and that we will be doing on our farm,” said Koster. “But they are not valorized in the current system.”

He added that putting price tags on ecosystem services can intensify the marketization of natural systems that has caused so many problems in the first place. However, Dutch government payments for biodiversity do help make it more feasible for farms like De Biesterof. He noted that The Netherlands spends billions of duros on its military; why not for food security as well? The Russian war on Ukraine has highlighted how wheat markets can become precarious – a problem that can be mitigated by relocalizing food production.

Part of the answer lies in building new types of regional supply chains and local food systems, which is mostly about bringing people together in new ways and modifying how food is distributed and prepared. Koster noted that most people don’t realize that, in The Netherlands, about 90 to 95 percent of all domestic wheat is grown as animal feed. “We import the rest of our wheat for humans from countries like Ukraine and Italy, which has made it near impossible economically to grow wheat for human consumption locally,” he said.

Koster’s response has been to work with small-scale bakers to adapt their baking processes and recipes, so that they can use locally grown wheat with higher amounts of gluten than wheat grown for animal feed. It has taken time, relationship-building, and new distribution arrangements, but there are the beginnings of a new “relational value chain” for growing, distributing, preparing, and retailing wheat into bread.

You can listen to my interview with Howard Koster at this link. I visited De Biesterhof in June 2026 as part of a summer school on Food Commons organized by Dr. Oona Morrow at Wageningen University. While on the farm, I was interviewed by Dr. A.J. Calo about many challenges facing smallholder farms in “going regenerative.” See the transcript, “Property vs. Commons,” at this Substack link.

This blog was originally published on A Brave Small Farm Shows How to Reinvent Agriculture | David Bollier.

Neusje van de zalm in dieseltrein

Door Marleen Buizer – Hoe verandert de bodem als je op een andere manier gaat boeren? En wat kunnen boeren en onderzoekers daarbij van elkaar leren? Binnen ReGeNL volgen onderzoekers 100 pionierboeren die al meerdere jaren werken aan regeneratieve landbouw. Door metingen te combineren met praktijkervaring willen we beter begrijpen wat verschillende landbouwmethoden opleveren voor onder meer bodemgezondheid, biodiversiteit en het verdienvermogen van boeren. Minstens zo belangrijk is het gezamenlijk leren van de resultaten. Tijdens een van de eerste regionale bijeenkomsten kwamen negen pionierboeren en vier onderzoekers samen op het bedrijf van Sjoerd in Haskerdijken in Friesland. Een eerste uitwisseling die meteen duidelijk maakte hoe waardevol, maar ook hoe uitdagend, samen leren kan zijn.

Negen boeren, negen verschillende aanpakken

De negen boeren zijn het ‘neusje van de zalm’, heeft Margriet ons onderweg naar de locatie in Haskerdijken verteld. Allemaal boeren die op hun eigen manier verduurzamen: langs de weg van biodynamisch, biologisch of ‘gangbaar’, zonder of met afbouwend gebruik van bestrijdingsmiddelen of kunstmest en/of met minimale grondbewerking. Bij boer Sjoerd is een mooi zaaltje in zijn stal ingericht waar de boeren en onderzoekers voor het eerst samenkomen om ervaringen en inzichten over bodemgezondheid uit te wisselen.

Onderzoek delen terwijl het nog volop in ontwikkeling is

Bodemgezondheidsonderzoeker Titia wacht een spannende ochtend. De resultaten van het onderzoek zijn nog onvolledig en de inkt is nog maar amper droog. Een transitieprogramma als ReGeNL, met de ambitie om 1.000 boeren te begeleiden, 100 pioniers te volgen én nog 10.000 andere boeren te bereiken, is een soort dieseltrein. Het duurt lang voordat die een beetje op tempo komt. Met deelname van heel veel boeren, onderzoekers en bedrijven is het neerzetten van zo’n groot transitieprogramma een hele operatie.

Het eeuwige dilemma: aan de ene kant willen onderzoekers de deelnemende boeren zo vroeg en zoveel mogelijk meenemen in het onderzoek en voorkomen dat alleen gegevens worden verzameld zonder dat boeren daar zelf van leren. Aan de andere kant willen onderzoekers interdisciplinair werken en zorgvuldig zijn, en dit moment lijkt echt te vroeg voor Titia. Maar toch vinden we eigenlijk allemaal dat deze uitwisseling eerder had moeten plaatsvinden.

Boeren willen vragen stellen én van elkaar leren

Zo ook de aanwezige boeren. We stellen ons veel vragen en hadden elkaar veel eerder willen ontmoeten, is hun eerste reactie. Ze zijn het neusje van de zalm, misschien wel doordat ze veel vragen stellen en van elkaar willen leren.

Sjoerd heeft met zijn zoon Douwe bijvoorbeeld vragen over de koolstof in hun bodem. Uit de voorlopige resultaten van het onderzoek, die hun de vorige week zijn toegestuurd, hebben ze verrassend genoeg gezien dat hun bodemorganische stofgehalte, oftewel koolstof in de bodem, hoog is. Is dat niet het bewijs voor hun bestaansrecht? Daar willen ze het graag over hebben. Hoe is dat mooie resultaat tot stand gekomen, en wat betekent het mogelijk voor de rest van hun bedrijf?

Het positieve van dat nieuws is een soort troost voor de teleurstelling die ze gisteren ontvingen over de halvering van een subsidie voor ophoging van het polderpeil, waar ze op gerekend hadden. Boeren hebben vaak te maken met onvoorziene beslissingen buiten hun invloedssfeer, en dat gevoel van onzekerheid komt steeds naar boven.

Samen leren vraagt om een andere aanpak

We willen het over de resultaten van het onderzoek hebben en de observaties van boeren naast die van de onderzoekers leggen. Al die kennis doet er immers toe. Maar doordat we vrijwel meteen beginnen met het presenteren van de wetenschappelijke gegevens, en de boeren amper tijd hebben gehad om te lezen wat hun is toegestuurd, ontstaan er zoveel vragen dat de workshop nauwelijks van de grond komt. We willen ook nog het veld in!

Voor de volgende keer besluiten we een belronde te doen om af te stemmen: wat zijn de vragen bij de toegestuurde stukken? Wat leeft er het meest? Hoe benutten we de tijd voor de workshop zo vraaggericht mogelijk? Kan de boer op wiens bedrijf we elkaar ontmoeten zelf de resultaten voor zijn of haar bedrijf presenteren, samen met de onderzoeker? We komen er niet onderuit: onze talen verschillen, en we zullen moeite moeten doen om elkaar goed te begrijpen, in een project als dit. En dat kost tijd.

Onderzoek en de dagelijkse praktijk dichter bij elkaar brengen

In de tussentijd speelt er van alles. De turbulentie die ontstaat door veranderend beleid, brieven van de minister en een bedrijfssituatie die zelfs voor deze pionierboeren onzekerheid creëert, kunnen we niet negeren, ook al heeft het onderzoek een smallere agenda.

We merken tijdens de bijeenkomst voortdurend dat dit soort vragen afleiden van het plan dat we hadden. Dat is eigenlijk paradoxaal. Veel van het ReGeNL-onderzoek heeft direct te maken met de recente zorgen: bodemgezondheid, kwaliteit van werk, sociaal welzijn, diergezondheid, biodiversiteit en economie. Het zijn óók de onderwerpen die direct raken aan wat deze boeren bezighoudt.

Naast de vorm van presenteren en voorbereiden levert ook dit een belangrijke zelfreflectie op: moeten we vanuit onderzoek niet proberen explicieter in te spelen op deze actuele vraagstukken? En hoe doe je dat vanuit een grote dieseltrein?

Bodemgezondheid laat zich niet vangen in één score

Titia presenteert haar eerste bevindingen. Een van de belangrijke conclusies uit haar onderzoek is dat bodemgezondheid enorm verschilt tussen de gekozen velden waarvan monsters zijn genomen. En zelfs binnen de velden zijn de verschillen groot.
Titia benadrukt het belang van het meenemen van context in het onderzoek. Daar past het reduceren van verschillen tot één score niet bij. Terwijl dat wel de neiging is, bij onderzoek en beleid.“We moeten daarvan afstappen”, zegt ze, “en toewerken naar een gezamenlijk onderzoekend lerende benadering, ons afvragen wat er precies gebeurt op het land en waarom dat zo is. Dan leren we samen en komen we verder.”

Een stempel drukken op boeren, of een generieke meetlat opleggen, doet geen recht aan de gevonden variatie. Je loopt het risico ongenuanceerd en te grofmazig van alles over één kam te scheren. Een boodschap die ergens lijkt op het in de Volkskrant gepubliceerde artikel van Peter, een van de deelnemers aan de workshop, dat hij ons een dag later stuurt.

De ene boer is de andere niet. Deze boeren investeren al heel lang in een gezonde bedrijfsvoering. Ze willen blijven leren. Ze experimenteren. Ze zijn allemaal anders, maar streven allemaal naar een gezonde bodem en de menselijke maat.

Terwijl meegaan in de wens om te generaliseren, en daarmee generiek beleid te maken, het kind met het badwater zou weggooien, kunnen we hier het neusje van de zalm echt tot zijn recht laten komen en de nuances laten zien.

Hoe nu verder? Leren van onderzoek én praktijk

Deze eerste bijeenkomst laat zien dat samen leren niet vanzelf gaat. Het vraagt om tijd, ruimte voor vragen en een goede wisselwerking tussen wetenschappelijke inzichten en praktijkervaring. Bij de volgende bijeenkomsten willen we daarom nog beter aansluiten bij de vragen van boeren en hen een actievere rol geven bij het bespreken van de onderzoeksresultaten.

De pionierboeren worden binnen ReGeNL meerdere jaren gevolgd. Tijdens regionale bijeenkomsten delen onderzoekers en boeren hun inzichten, bespreken ze de ontwikkelingen op hun bedrijven en onderzoeken ze samen wat werkt, wat niet en waarom. Zo ontstaat stap voor stap meer kennis over regeneratieve landbouw, die ook andere boeren kan helpen bij hun keuzes. Want juist door verschillen te begrijpen en ervaringen te delen, kunnen we samen verder komen.

Meet our new PhD candidate: Femke Meulman

We are happy to welcome Femke Meulman to the group! Femke is an external PhD candidate affiliated with Wageningen Social & Economic Research (WSER), the Rural Sociology (RSO) chair group and the Knowledge, Technology and Innovation (KTI) chair group.

Researching digital transitions in food systems

Femke’s PhD research takes a critical perspective on digital transitions in food systems, examining these developments through the lens of social justice. She will explore responsible innovation processes and their potential to contribute to just digital transitions in food systems.

From applied research to a PhD

While working on applied research projects at WSER, Femke discovered her enthusiasm for doing research and began exploring the possibility of developing a PhD project based on this work. This led to the start of her PhD trajectory in October 2026.

She is particularly excited about having the time and opportunity to bring together insights from different applied research projects in one overarching PhD project. This will allow her to identify common patterns as well as interesting differences across the projects.

Returning to Wageningen

Femke is returning to a familiar environment at the Leeuwenborch. In 2022, she completed her Master’s degree in International Development Studies, specialising in Rural Sociology, at Wageningen University.

We look forward to having Femke as part of the Wageningen research community. Welcome back!

Interview | ‘Nederland heeft landbouwbeleid, geen plattelandsbeleid’

Waarom leven de zorgen over de stikstofmaatregelen niet alleen onder boeren, maar ook bij andere bewoners van het Nederlandse platteland?

In een interview met Resource duidt onze collega Bettina Bock, hoogleraar Inclusieve Plattelandsontwikkeling, de boerenprotesten en de groeiende zorgen over de toekomst van het platteland.

Ze pleit voor een toekomstbestendige aanpak die verder kijkt dan de landbouw alleen. Daarbij zijn perspectief voor jonge boeren, vertrouwen in de overheid en aandacht voor de bredere plattelandsgemeenschap essentieel.

‘We hebben landbouwbeleid, geen plattelandsbeleid.’

🔗 Lees het interview in Resource:
https://www.resource-online.nl/index.php/2026/10/17/doorpakken-of-afpakken-beide-zijn-waar/

Meet our visiting scholar: Luo Xi, Sichuan Normal University, China

We’re pleased to welcome Dr. Luo Xi to the Rural Sociology Group (RSO) as a visiting scholar from Sichuan Normal University, China. Luo Xi is Associate Professor at the School of Economics and Management and a postdoctoral researcher at the Sichuan Academy of Social Sciences. During her eight-month stay, she is developing comparative research on cooperative governance and institutional arrangements in China and the Netherlands.


Research focus

Luo Xi’s research focuses on farmers’ organizations, agricultural cooperatives, and the rural collective economy in China. She examines how institutional arrangements shape collective action, farmers’ participation, and smallholder livelihoods.

Her work combines extensive fieldwork with policy-oriented research, including a large-scale assessment of agricultural cooperatives in Sichuan Province. She aims to connect farmers’ experiences and local institutional practices with academic research and practical policy recommendations.

Her current research includes a project funded by the National Social Science Fund of China on rural collective economic organizations and stable income growth among smallholders in less-developed regions of western China. She is also working on a project funded by the Sichuan Provincial Philosophy and Social Sciences programme, which examines the role of rural collective economic organizations in addressing farmland fragmentation. In addition, she participates in an international comparative case study project on agricultural cooperatives.


Current work at RSO

During her eight-month stay at the Rural Sociology Group, Luo Xi is developing comparative research on cooperatives in China and the Netherlands. She examines how governance arrangements influence members’ participation, communication, and decision-making.

Through case studies, fieldwork, and exchanges with RSO colleagues, she hopes to deepen her understanding of cooperative practices and explore their implications for rural development in China.


Why RSO and Wageningen?

Coming to Wageningen has been a long-standing aspiration for Luo Xi. She was drawn to the university’s reputation in agricultural research and the Netherlands’ long history of agricultural cooperatives.

She chose RSO because her research is fundamentally concerned with people: how farmers interact, make decisions, and organize collectively. This closely aligns with RSO’s sociological approach to rural development. During her stay, she also hopes to exchange research perspectives, share experiences from China, and learn from Wageningen’s teaching approaches.


Beyond research

Outside academia, Luo Xi enjoys travelling and exploring local history and cultures. She also has a passion for jade and gemstones and enjoys designing and making her own jewellery. During her stay in Europe, she looks forward to discovering new places and experiencing different ways of life.