Author Archives: RSO-Students

‘t Paradijs – A Tale of Man and Nature

Posted on by

Written by Sophie Hopkins, MSc student

Care farming is becoming increasingly popular and accepted as a health care service, particularly in the Netherlands where the main clients of care farming are the elderly, those suffering from mental health problems, children with autism and the mentally or physically handicapped. General definitions of care farming are a contentious issue as it is the individuality of care farms that seem to be appealing. However, accreditation schemes ensure clients of a certain standard of care without compromising the rural idyll that is attached to this care option.

Undertaken from an interpretive approach, I looked at the benefits or limitations of care farming to participants by examining their own experiences and perspectives. My case study was a mixed farm in Barneveld where people were incredibly helpful and welcoming. The focus was to provide an overview of all those involved in care farming, from the clients, to the staff, volunteers and family members, because I believed that it is not only the clients that experience care in this context. Continue reading →

Balancing between governing styles – participatory processes in Galicia

Posted on by

By Marlies Meijer, graduated MSc-student

In previous blogs (see e.g. my second post on Planning realities in Galicia) I have written about my journey to Galicia and the difficulties and interesting views I came across while investigating planning and rural development practices there. In June this journey came to an end, I finished my master thesis and graduated (full thesis report ‘Balancing between governing styles: participatory practices in rural Galicia‘   is available online).

When writing my thesis I spent a lot of time on untangling the complex background of problems experienced in rural Galicia. Now I have been asked to write shortly about the conclusions to introduce the thesis. It is not an easy task, but I will try. 

One of the main problems in Galicia is land abandonment. Many people own land, but most parcels are too small and dispersed to manage. Due to many reasons most owners are not willing or able to maintain or sell their land. A great deal of these parcels have been afforested, with EU-subsidies. Unfortunately also forested parcels turned out to be ill-managed and not economically viable. With the implementation of forest management units the government of Galicia (Xunta) tried to tackle these problems. Within these units parcels are managed jointly, as one area. This makes forestry more economic viable and diverse; and forest fire safety measures or road construction more feasible. The most important precodition and goal of this project is the active involvement of citizens. Though this is the first participatory project in Galicia, many have been implemented in the EU. Galicia followed this example.

The problem with citizen involvement (or participatory processes) is that it takes two to tango, and sometimes even the ability of citizens to dance on their own. In Galicia the Xunta was a step ahead. Citizens did not show an endogenous will to participate actively, they were involved on paper and felt that maintenance was the task of Xunta. The Xunta conversely was very willing to make this policy a succes. Setting good examples and attracting as many owners as possible dominated. By overtaking responsibilities of owners (like administratory tasks and costs) and with charisma this process was streamlined. Nonetheless, as many interviewees responded, a participatory approach was also “the only way” to deal with problems like land abandonment or ill-managed forests. And it is true, inactive ownership forms the root of these problems and needs to be dealt with.

By studying this project it became clear that Galicia’s government was balancing between different style of governance. On the one hand are the old, clientalistic, ways of policy making in which the governments are in charge and take care of everything. On the other hand there is the new participatory approach that the Xunta aimed for when implementing the uxfor-policy. While looking for a balance, several areas of tensions emerged:

  • The policy-makers wanted to establish success quickly. By taking care of almost all aspects of implementation, it was possible to found uxfors in an efficient and quick way. However, creating active citizenship takes usually much more time and patience.
  • It was difficult to involve the citizen actively. The Xunta wanted to create active citizenship, but citizens expected the government to take care of common affairs. Citizens felt this was out of their responsibilities.
  • Land abandonment and depopulation are deep-rooted problems at the Galician countryside. The uxfor-policy tried to deal with these developments. But how can active citizenship be stimulated if the largest part of the population is well over 65, and most landowners live in other regions?

These conclusions hold close relations with other parts of Europe. Also here the participatory approach is gaining ground and are governments and citizens struggeling (in different ways) with its implementation. Depopulation and land abandonment also prevail in other marginal rural areas.

Despite the above mentioned comments on participatory processes in Galicia I respect the Xunta highly for their ability to ‘just’ do something, to start a project and not getting diluted by all kinds of problems (like bureaucracy) that might rise in the beginning.

Boeren buitenspel gezet – Inspraak en onvrede in Restveen en Groene Waterparel

Posted on by

Door Reinier van der Starre, MSc student

Het melkveehouderij/akkerbouw bedrijf van mijn familie in de Wieringermeer wordt bedreigd door de  planvorming voor het Wieringerrandmeer. Dit proces volg ik dus al jaren van dichtbij. Wat mij opgevallen is, is dat mijn familie maar ook andere boeren in de omgeving zeer gefrustreerd zijn geraakt tijdens dit planvormingproces. Hierbij is men wel in contact met overheden, maar is de beeldvorming over de overheden zeer negatief. De vraag, die hierbij altijd in mijn achterhoofd speelt is: “waar komt die onvrede vandaan?” en “gaat het in andere gebieden ook zo?”.

Tijdens mijn studie Management of Agro- Ecological Knowlegde and Social Change (Maks) probeer je te begrijpen, waarom en hoe veranderingen tot stand komen en wat die veranderingen tot gevolg hebben. Het afstuderen was voor mij dan ook een unieke kans om uit te zoeken, waar die onvrede in genoemde planvormingsprocessen uit voortkomt. In samenwerking met Alterra heb ik de oorzaak van de onvrede in het gebied Restveen en Groene Waterparel in de Zuidplaspolder onderzocht.

De Zuidplaspolder is in de vijfde Nota Ruimtelijke Ordening aangewezen als ontwikkelingsgebied voor woning en glastuinbouw. Onder leiding van de provincie Zuid-Holland heeft de bestuurlijke werkgroep bestaande uit 23 partijen zoals; overheidspartijen, maatschappelijk organisaties en belangenbehartigers, de ontwikkelingsopgave verder uitgewerkt. Dit heeft er toe geleid, dat de op het veen gelegen zuidelijke deelgebieden Restveen en Groene Waterparel gedeeltelijk bestemd zijn voor natuur. Momenteel zijn er echter nog een aantal grondgebonden veehouderijbedrijven actief, die ontevreden zijn over de genoemde ontwikkelingen.

In dit onderzoek zijn de bronnen van onvrede van de boeren in het Restveen en Groene Waterparel onderzocht. Dit is gedaan door middel van een deskstudie van de verschillende beleidsdocumenten en daarnaast hebben er interviews plaats gevonden met de betrokken boeren, overheidsinstanties, belangenbehartigers en andere betrokkenen. De bronnen van onvrede zijn onderzocht door de beeldvorming over het planvormingproces, de wisselwerking tussen de regionale partijen en de boeren en de wijze van grondverwerving te analyseren. Uit het onderzoek is gebleken dat de volgende punten de bron zijn van de onvrede bij de boeren:

  1. Het feit dat de agrarische functie niet meer leidend is in het gebied.
  2. De overheid de verwachting schept dat de boeren nog invloed kunnen uitoefenen op het planvormingproces. Maar dat inspraak een illusie is.
  3. De boeren voelen zich niet vertegenwoordigd door de LTO in de bestuurlijke werkgroep.
  4. De overheid maakt in de ogen van de boeren misbruik van wet en regelgeving bij de verwerving van de grond.
  5. De overheid biedt in de ogen van de boeren geen redelijk vergoeding voor de grond gebouwen, die zij nodig heeft voor de planontwikkeling

Kortom de boeren voelen zich buitenspel gezet. 

U kunt hier klikken voor een volledige versie van mijn MSc-thesis ‘Boeren buitenspel gezet: Inspraak en onvrede in Restveen en Groene Waterparel’

Through a Food Lens…

Posted on by

By Simone Plantinga – MSc student

For the Dutch version of this text follow this link

A year ago, I started with the research for my MSc Thesis in Rural Sociology. The research was carried out in Tilburg, a city in the Province of Noord-Brabant, in the south part of the Netherlands. After a couple of explorative meetings within the chair group of Rural Sociology of Wageningen University, with the Brabantse Milieufederatie (Environmental Federation Brabant) and the Provincie Noord-Brabant (Province of Nood-Brabant) this research has been defined. The research is about the preconditions, possibilities and restrictions for the set up of a Food Policy Council, a particular form of food policy. A FPC is a broad social network or platform which consists of multiple actors which have an interest in well developed food system. A successful example is the Toronto Food Policy, which formed in 1991 in Canada. In this blog I’ll explain the (conceptual) background of the research, as well as the key results and conclusions.   Continue reading →

Als door een voedselbril…

Posted on by

Door Simone Plantinga – MSc student

For the English version follow this link.

Mijn afstudeeronderzoek naar Food Policy Councils, is gestart naar aanleiding van een aantal verkennende gesprekken binnen de vakgroep Rurale Sociologie van Wageningen Universiteit, met de Brabantse Milieufederatie in Tilburg en de Provincie Noord-Brabant en gaat over de randvoorwaarden, mogelijkheden en de beperkingen van het opzetten van een ‘Food Policy Council’(FPC), een bijzondere vorm van voedselbeleid. Een FPC is een breed maatschappelijk netwerk of platform waarin verschillende personen plaatsnemen die belang hebben bij een goed ontwikkeld voedselsysteem. Een succesvol voorbeeld is de in 1991 opgerichte Toronto Food Policy Council in Canada. In deze blog beschrijf ik de (conceptuele) achtergrond van het onderzoek en de belangrijkste resultaten en conclusies (klik hier voor de volledige thesis). Continue reading →